ΙΔΙΟΤΗΤΑ

Αγαπητοί χρήστες και αγαπητές χρήστριες,

Για να καταλάβετε καλύτερα το σκεπτικό της «Χελώνας», πρέπει να σας πω μερικά πράγματα για μένα, να αναφερθώ στο οικογενειακό μου μπακγκράουντ. Γεννήθηκα στην Νότια Αυστραλία από Έλληνες, αρτοποιοί στο επάγγελμα, με καταγωγή από την Λέσβο και ρίζες από τη Μικρά Ασία. Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην Αδελαϊδα μαζί με τα αδέρφια μου και τους άλλους συγγενείς μετανάστες. Το 1981, οι γονείς μου -η Αθηνά και ο Αχιλλέας- έχοντας ζήσει το δικό τους προσωπικό «τρωικό πόλεμο», πήραν την γενναία απόφαση να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Νοσταλγία για τα πάτρια εδάφη ή μια προσπάθεια να σώσουν το γάμο τους; Δεν θα καταλάβω ποτέ.

Πάντως ήταν μια σημαδιακή χρονιά που ταρακούνησε την Ελλάδα: Έγινε ο μεγάλος σεισμός στην Αττική και η χώρα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα επί της συντηρητικής κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στην πορεία ανέβηκε στην εξουσία ο σοσιαλιστής ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου. Μέχρι σήμερα θυμάμαι τις σημαίες με τον πράσινο ήλιο να ανεμίζουν έξω από τα παράθυρα των μικρών αυτοκινήτων.

Μετοικώντας στην Αθήνα, έζησα ένα μεγάλο «πολιτισμικό σοκ»: δεν ήταν μόνο η νοοτροπία των Ελλήνων, αλλά το τσιμέντο και η έλλειψη πρασίνου μού κάθισαν βαριά. Μόνο τώρα αντιλαμβάνομαι τι ήταν αυτό που βίωσα ως παιδί: ο σωστός επιστημονικός όρος λέγεται εκτόπιση. Κανένας όμως δεν με είχε προετοιμάσει για τη συναισθηματική απογοήτευση της απώλειας μιας πατρίδας και την απόκτηση μιας άλλης. Ετσι, απέκτησα την ελληνική ιθαγένεια και έγινα στα επίσημα χαρτιά του κράτους Χριστιανή Ορθόδοξη.

Μαθήτευσα στο Ενιαίο Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων ενός κουλ, ολίγον αντιδραστικού σχολείου, που είχε αποκτήσει, ωστόσο, τη φήμη μίας επιτυχημένης εκπαιδευτικής δομής. Εκεί μαθήτευσε ο τέως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος παρ’ ολίγον να προκαλέσει το Grexit, αλλά -για να πούμε του στραβού το δίκαιο- το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης φαινόταν να κατακρημνίζεται μπροστά στα μάτια μας. Tελικά ήρθε το Brexit το Φεβρουάριο του 2020.

Το 1990 εισήχθη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Σπουδών, στο νεότευκτο τότε τμήμα της «Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού». Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στα τέσσερα έτη, με ένα διάλειμμα ενός εξαμήνου στο Βέλγιο για το Erasmus, όπου παρακολούθησα μεταξύ άλλων μαθήματα για τον Κινηματογράφο και τη Μουσική Θεωρία.

Η δημοσιογραφική μου σταδιοδρομία ξεκίνησε στην «Καθημερινή» επί διευθύνσεως Αντώνη Καρκαγιάννη. Εντάχθηκα κατευθείαν στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας.  Στην πορεία συνεργάστηκα και με άλλα ελληνικά μέσα, καθώς και ξένους ειδησεογραφικούς οργανισμούς ( ITN London, DW, Channel 5 UK, ARTE, ORF κ.ά.)

Το 2000, έχοντας λάβει την υποτροφία «Λύχνος» από την Ένωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) – της οποίας είμαι τακτικό μέλος από το 1999- προχώρησα σε μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο όπου απέκτησα το Master of Arts (MA) Documentary Research στο London College of Communication (πρώην London College of Printing), University of the Arts London. Το 2018, ούσα μητέρα, πήρα την πρωτοβουλία να επιστρέψω στα πανεπιστημιακά έδρανα. Το 2022 εν μέσω πανδημίας ολοκλήρωσα το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών «Ψηφιακές Μορφές Τέχνης» στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Εδώ, το πλήρες καλλιτεχνικό βιογραφικό.

Δημοσιογράφος, ντοκουμενταρίστρια, ψηφιακή καλλιτέχνις. Θα προσθέσω κι άλλη μία ιδιότητα: Είμαι επικεφαλής μονογονεϊκής οικογένειας, που για μένα είναι η δυσκολότερη δουλειά πάνω στον πλανήτη, ειδικά αν ζεις σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Για να μπορώ λοιπόν να συντηρώ εμένα και τα δύο μου ανήλικα παιδιά, αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το ιδιότυπο newsroom. Αν με ρωτάτε ποια είναι τα προσόντα ή τα δυνατά μου σημεία, θα έλεγα χωρίς δισταγμό η ανυστερόβουλη περιέργεια, η παρατήρηση του δεδομένου και το διαφορετικό βλέμμα στα πράγματα, η ειλικρίνεια, η διορατικότητα, καθώς και η τόλμη και η μαχητικότητά μου. Παλεύω γι’ αυτά που πιστεύω και υλοποιώ τις ιδέες μου, όσο τρελές κι αν θεωρούνται από κάποιους.

Σήμερα, στην εποχή στην οποία ζούμε -με την κλιματική αλλαγή, τις μετακινήσεις μεγάλων πληθυσμών, τις νέες τεχνολογίες που έχουν εισβάλει σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, την άνοδο ακροδεξιών παρατάξεων και αυταρχικών καθεστώτων στο δυτικό κόσμο- έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ από μία τολμηρή δημοσιογραφία και μια ριζοσπαστικής καλλιτεχνικότητας. Ως επαγγελματίας, λοιπόν, στο χώρο της επικοινωνίας και του πολιτισμού, αλλά -κυρίως- ως γονέας αισθάνομαι την ανάγκη να φροντίσω για το μέλλον των παιδιών μας. Σ’ αυτή την επείγουσα εποχή, πρέπει να επιβραδύνουμε και και να σκεφτούμε τι είναι τελικά σημαντικά για εμάς.

με εκτίμηση

Ελένη Βροντή
Ιδρύτρια – Διαχειρίστρια της «Χελώνας»

Πορτρέτο ©Αντρέας Σιμόπουλος 2014