Ο Νίκος στη σπηλιά της Στέγης

Ο Νικ Κέιβ βρίσκεται στο μουσικό προσκήνιο τα τελευταία πενήντα χρόνια. Eχει αλλάξει τόσα πολλά μουσικά στυλ και είδη καλλιτεχνικής δημιουργίας, που είναι δύσκολο να σκιαγραφήσει κανείς το προφίλ του. Τώρα γυρνά άλλη μια σελίδα στην καριέρα του, εκπλήσσοντάς μας. Στις 1,2,3 Ιουνίου κάνει σόλο εμφάνιση στην κεντρική σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση. Δεν θα είναι ακριβώς μόνος στην σκηνή, μαζί του ο μπασίστας των Radiohead, Colin Greenwood. 

Το 2011 του είχα πάρει συνέντευξη για την εφημερίδα «Καθημερινή», μ’ αφορμή τη περιοδεία των Grinderman, ενός άλλου side project του Νικ Κέιβ (ένα συγκρότημα που σχημάτισε το 2006 μαζί με τρία μέλη των Bad Seeds, τον Warren Ellis, τον Martyn Casey και τον Jim Sclavunos). Εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε μπει για τα καλά στην οικονομική κρίση και μια νέα φουρνιά Ελλήνων άρχισε να μεταναστεύει στην Αυστραλία -τη χώρα του Κέιβ- για να αποφύγει τα χειρότερα. Στα ελληνικά σόσιαλ μήντια σήμερα επικρατεί δυσαρέσκεια τόσο για την επιλογή του συναυλιακού χώρου (κάποιοι μιλούν για pink washing), όσο για τις τιμές της συναυλίας (σήμερα μιλάμε πλέον για φτωχοποίηση του ελληνικού λαού). Φαίνεται πως από τον Nick the Stripper των Birthday Party μέχρι τον 67χρονο σήμερα πιανίστα, υπάρχει μεγάλη απόσταση. 

Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συνέντευξη:

Ποια είναι η γνώμη του για την ελληνική κρίση;

Είναι τρομακτικό να βλέπεις στην τηλεόραση τα όσα διαδραματίζονται ή να διαβάζεις γι’ αυτά στις εφημερίδες. Νομίζω ότι είναι δικαιολογημένη η αντίδραση των Ελλήνων πολιτών.

Πως αποτιμάτε τη μουσική σας σταδιοδρομία;

Οταν την επισκοπώ με προσοχή, τρομάζω. Γενικώς, όμως, αισθάνομαι περήφανος. Για κάποιον που ήρθε από το πουθενά και που δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, νομίζω ότι τα έχω πάει πολύ καλά.

Εσείς, δεν έχετε ταλέντο;

Όχι, με την παραδοσιακή έννοια. Δεν ξέρω να παίζω καλά κανένα μουσικό όργανο και δεν τραγουδώ σωστά πάνω στις νότες – ξέρεις, τα βασικά  που χρειάζεται κανείς για να γίνει μουσικός. Παρόλα αυτά έχω καταφέρει να βγάλω πολλούς δίσκους.

Γιατί δημιουργήσατε τους Grinderman;

Πρέπει να ανακαλύπτω συνεχώς νέους τρόπους να παράγω μουσική γιατί αλλιώς επαναλαμβάνομαι. Στους Grinderman γράφουμε και οι τέσσερις μας τα κομμάτια. Στόχος του συγκροτήματος είναι να ανυψώσει το ηθικό των ακροατών. Γι’ αυτό ελπίζουμε να κάνουμε τους Ελληνες να αισθανθούν λίγο καλύτερα όταν έρθουμε.

Οι Bad Seeds λάιβ είναι ό,τι καλύτερο έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παρότι πενηντάρηδες έχετε απίστευτη ενέργεια στη σκηνή. Από πού την αντλείτε;

Πραγματικά δεν ξέρω. Προφανώς ενθουσιαζόμαστε με αυτό που κάνουμε. Μιλώντας τώρα, από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, δεν μπορώ να με φανταστώ να δίνω συναυλία. Δεν έχω το κουράγιο ούτε την ψυχική αντοχή. Οταν όμως ανεβαίνω στη σκηνή  αποκτώ δύναμη. Μετά την παράσταση, βέβαια, εγώ και η μπάντα μου είμαστε λιπόθυμοι από την κούραση – μοιάζουμε με γέρους 80 ετών. Το έχω δει και σε άλλους καλλιτέχνες αυτό. Θυμάμαι είχα παρακολουθήσει την Νίνα Σιμόν, σε μια από τις τελευταίες της συναυλίες. Ηταν πολύ άρρωστη και κινιόταν με τρομερή δυσκολία. Οταν όμως βρέθηκε μπροστά από το μικρόφωνο μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο. Μόνο η μουσική μπορεί να το καταφέρει αυτό.

Τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας;

Η γραφή σεναρίων και βιβλίων είναι παράλληλες δραστηριότητες. Τις διατηρώ γιατί δεν μπορώ να γράφω συνέχεια τραγούδια. Η συγγραφή μού δίνει μια ανάσα από τη στιχουργία, και μου επιτρέπει να επιστρέφω σ’ αυτήν ανανεωμένος.

Διαλέγετε ένα δύσκολο μονοπάτι για να ξαποστάσετε.

Βρίσκω ότι η συγγραφή είναι εύκολη σε σύγκριση τουλάχιστον με την στιχουργία. Οταν γράφω μυθιστορήματα δεν αισθάνομαι την ίδια αγωνία όπως όταν γράφω στίχους. Μάλιστα, το τελευταίο μου βιβλίο μού πρόσφερε μεγάλη ευχαρίστηση. Τα τραγούδια,  αντιθέτως, μου προκαλούν θλίψη.

Υποφέρετε με την τέχνη σας;

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: στον κόσμο υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από το να δουλεύεις σε ένα συγκρότημα. Αυτό προσπαθώ να το υπενθυμίζω στον εαυτό μου κάθε φορά που αισθάνομαι ότι δυσκολεύουν τα πράγματα. Ωστόσο, η στιχουργία χτυπά σε μια ευαίσθητη χορδή μου, εκείνη της ανασφάλειας, την οποία προσπαθώ να καταπολεμήσω κάθε φορά.»

 


Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουλίου 2011 στο κυριακάτικο φύλλο της Καθημερινής, στις «Τέχνες & Γράμματα», επί αρχισυνταξίας Νίκου Ξυδάκη. Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου ανήκουν αποκλειστικά στη Σελάνα Βροντή.

Περιγραφή και περισσότερη πληροφορίες για τη συναυλία εδώ.

Φωτογραφία: Sacha Lecca.

Τελευταία ενημέρωση: 30/04/2024