Αύγουστος 2026
Κάηκε το Πόρτο Γερμενό και η μοναδική μου ελπίδα να κάνω λίγες μέρες διακοπές στο εξοχικό φίλων εξανεμίστηκε. Η τελευταία λύση για να γευτώ ελληνικό καλοκαίρι είναι να πηγαίνω στις παραλίες της Αττικής. Δεν έχω όμως λεφτά για βενζίνη, οπότε δηλώνω συμμετοχή στα μπάνια που οργανώνει ο Δήμος στη Βάρκιζα. Δύο πούλμαν το πρωί, δύο το απόγευμα.
Ευτυχώς, βρίσκω μία θέση για τον Αύγουστο.
Την πρώτη μέρα που πηγαίνω, με πιάνει κατάθλιψη. Τη δεύτερη νιώθω κάπως καλύτερα και την τρίτη τσακώνομαι με μια Ρωσίδα για μια συγκεκριμένη θέση στο πούλμαν. Με μια άλλη κυρία από το Ουζμπεκιστάν αστειευόμαστε ότι “είμαστε η πλέμπα”. Ύστερα από μία εβδομάδα, παραδέχομαι «ότι δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά». Το βλέπω και λίγο σαν γυμναστική.
Η θάλασσα δεν συγκρίνεται, βέβαια, με τα νησιά, αλλά μπορώ τουλάχιστον να έρχομαι σε επαφή με το νερό. Μου αρέσει επίσης να βλέπω τα αεροπλάνα που περνούν πάνω από τους λουόμενους, καθώς ετοιμάζονται να προσγειωθούν στα Σπάτα. Και να χαζεύω τα γιοτ που είναι αγκυροβολημένα στο βάθος. Σου δίνουν μια ψευδαίσθηση κοσμοπολιτισμού. Μια φορά τα μέτρησα: ήταν δεκατέσσερα.
Αυτή η μικρή κοινότητα των δημοτών που πηγαίνουμε για μπάνια απαρτίζεται κυρίως από ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, αλλά υπάρχουν και οικογένειες με παιδιά και εφήβους. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τους νέους. Το λέω στην κόρη μου να έρθει μαζί μου.
Κάθε φορά που επιστρέφουμε με το πούλμαν, βλέπω το ηλιοβασίλεμα στην παραλιακή. Με ηρεμεί. Θλίβομαι όμως όταν αντικρίζω τα έργα στο Ελληνικό.
Του χρόνου θα υπάρχουν άραγε τα «μπάνια του λαού»; Η οικονομική στενότητα των Δήμων οδηγεί συχνά σε περιορισμούς.
